Kadın Ve Adam

Kadın:Fransızca bir şarkı gibiydi her şey, uzaktan kulağa hoş gelen.

Adam:Tatlı ama anlamsız

Kadın:Konuşması zor ama gırtlaktan en derinde gelen hisler gibiydi

Adam:Belkide daha derindi indiği yer. Belki tam kalbin ortasında çıkmaydı her ses, her kelime..

Kadın:sesler ugultular halinde yayılmıstı artık derine indikte uzaklasıyordu benlikler

Adam:Kelimeler savruluyordu etrafta nereye, kime gideceğini bilmeden

Kadın:Kime gidecegi belli olan her kelime çıkmadan geri dönüyordu zihne

Adam:Belkide korkuyordu, ürküyordu söylemekten. Güçlüydü kelimeler. Her zaman ve her şeyden güçlülerdi

Kadın:Ürken bendim aynı Fransızca parçayı söylemeyen bir kadın gibi anlamları bilmeden anladığını sanan, hisseden

Adam:Hep bundan gecikirdi hayat, birlikte yaşanacak hayatlar

Kadın:Birlikte yasanacak bir hayat yoktur belkide

Adam:Belkide hiç yaşamamıştık gerçekten..

Kadın:Belki yaşanan bir hayat zaten yoktu.Sadece nefes alıyorduk.Nefes almak yaşamanınn tek kanıtı değildi belkide.

Adam:Her seye rağmen nefes almak gerekir belkide, hatta belki birlikte yaşanmayacak hayatlar için tek başına nefes almak gerekir bazem

Kadın:Birlikte yaşanamayacak hayatlar nefes alacak kadar değerli midir ?

Adam:Bazen karşı taraf için fedakarlık değil midir o değer? Klişedir ama o mutlu olsun değil midir sebep?

Sebepler hep mutlu olmak için yaratılmıştı ve artık bitmişti konuşma…