Adı Olmayan Hikaye

Kadın:Vapurun kalkış sesi gibi gökyüzünü delici gideceğini hatırlatacak kadar acımasız.. Hoşça kal kelimesini kullanmak..

Adam:Daha acısı da istemeden hoşça kal demek.. Demek zorunda olduğun için..

Kadın:Demek zorunda olmak vapura senin yön vermen gibi

Adam:İşin özü zorunda olmak

Kadın:İşin özü dile dökmek

Adam:İşin özü dile dökememek.. Engeller... Sebepler..

Kadın:Dile dökülen kandıran cümleler, içe dökülen gerçek cümleler..

Adam:Yaralayanda o cümleler, tek tek çıktıkları yere dönen o cümleler..

Kadın:Çıkamayan, dönemeyen daha derine batan var birde..

Adam:Ufak göz yaşları birikirdi battığı yerde, acılara ithafen..

Kadın:Gözyaşlarını büyüttü acıtan hisler.. Akmadı içe damladı içersi yaşı topladı akıtmamak üzere..

Adam:Ve gün geldi, beklenen o gün. Tüm acıyı ya sahiplenecekti ya da dışa vuracaktı adam/kadın

Kadın:Sustu acıyı sahiplenemeyecek kadar attı dışarı, biriken yaşı yağmurdan sonraki toprak kokusuna yaşlarıyla ulaşabilmek için adamı biraz daha dinledi tekrar bıraktı yaşını..

Adam:Baktı gözlerine, yalvarırcasına, acıyı/acılarını dindirmek için..

Kadın:Oysa ki baktıkça acıyı çoğaltacaktı.

Adam:Görmedikce acı dinmeyecekti..

(Kadının peçeteyi katlama sesi yakılandı boşlukta adamın bakışları artık kadının ellerinde kıvrılan peçeteye baktı kendi gibi ufalanıyordu peçete aynı kadın gibi..

Ufalanan peçete gibiydi aslında o an hayatları..)

Kadın:Gözyaşına uzanacak temiz eller yoktu adamda onları kirletmek ona düşmedi layık değildi buna..

Adam:Eğer istenmiyorsa çekerdi elini adam.. Yoksa elleri hep hazırdı yaşları silmek için

Kadın:Hazır olan eller sadece dağılan peçeteleri toplayabildi, kadını toparlayabilcek kadar yükünü taşıyamayacaktı..

Adam:Kadındı buna karar veren.. Belki bencildi, belki korumacı

(Kadın ayağa kalktı yerden, tahta gıcırtıları böldü sesini duyamadı içinde fısıltılar çığlık oldu adam duymadı.. sadece giden ayaklara baktı tahtadan kalkan tozlar arasında uzaklamasını izledi..)

Adam:En zor hoşça kal buydu hayatında..

(Adam kadının arkasından bir plak koydu gramafona, seyyah hanımdan o gözler bana eskiden yabancı diyordu plak, kadının topuk seslerini duydu geri geliyordu tozlar içinde..)

Adam:Sanki ilk defa nefes alıyormuş gibi yandı ciğerleri, gerçekten geri mi dönüyordu..

Kadın:Sesler onun geri getiriyordu, ancak cigerlerinde nefes almaya yetecek kadar hava kalmamıştı..

Adam:Razıydı o an beraber bir bütün olarak ölmeye.. Adam razıydı son kez gözlerinin içine bakmaya

Kadın:Ölerek bitirmek istemiyordu hiçbir şeyi..

Adam:Beraber yaşamak iki kelimeye bakıyordu ağızlardan çıkmayan o iki kelimeye

Kadın:Kelimeler sınırlandırmamalıydı yaşanacakları ne iki kelime ne sayfalarca mektuplar.. Plağa doğru yürümeyi seçti kadın, orda dokunulmuş bir koku duyuyordu plak döndükçe etrafa yayılan bir koku bu o adam aitti..

Adam:Sınırlayan kelimeler değildi, başlamasını sağlayacak olan iki kelimeydi.. Seniyle başlayıp seviyorumla bitecek iki sinirli kelimeye bağlıydı o satırlarca, sayfalarca hayatlar

Kadın:Seviyorum demek kadın için basitti..

Adam:Adam için ise zor.. Önemliydi o 9 harfin birleşimi, önemliydi çünkü kadında sevmeliydi.

Kadın:Bunu sevmiyordu çünkü söylemeden yaşanan bir şeye daha çok inanıyordu odanın içindeki dokunduğu gramafon gibiydi onun için sevmek, eski ve köklü bir şeydi.

Adam:Sevmek asla kelimeden ibaret değildi zaten, sevmek o gramafondaki gibiydi, sevmek havadaki gibiydi.

(Ve kadın yoruldu koku basını döndürüyordu artık harcayacak kelimeleri o an yoktu, tahta kolları olan koltuğa bıraktı kendini yırtık perdeden cıkan dolunaya baktı, camın tozu yıldızları engelledi ama asıl olanı gördü artık orda uyuyabilirdi..

Yarını düşünmeden sadecen karanlığı bölen beyaz ısığa bakıyordu gözleri kamaştı ve derin nefes aldığında uyumuştu artık..

Adam sadece izledi dokunmaya üstünü örtmeye korkuyordu bir mum yaktı bitemk üzere olan tabağa tutunmuş olan eriyen mumun arkasında kadını izledi..)