Özgürlüğüne düşkün bir kelebeği hapsetmiştim içime. Sadece gurur yüzünden. İnsanlığı bataklığa sürükleyen bir duygu. Kibirin kardeşi. Gurur. Çılgınlar gibi kanat çırpmasını duymazdan gelmeye çalışarak geçiriyordum günlerimi. Çünkü gururluydum. Kim bilir ne kadar acı veriyordu ona, bana. Hissetmiyordum artık. Hissisleşmiştim iyice.
Bahar nezlesi gibiydi göz yaşlarım. Yalan kadar gerçek. Gerçek kadar acımasız. İçimde besliyordum kelebeği. Kaçar korkusu sarmıştı her yanımı. İnsanlar onu dışarda incitirdi. Belki benden biraz daha fazla. Gururumdan bahsetmiş miydim size? Bunu kimse ondan iyi bilemezdi. Suçu sadece benim gururumdu. Ne kadar saçma?
Her gün ölüp tekrar dirilen bir kelebeğim vardı. İçin için beni öldüren kendiyle beraber. Avuçlarımda başlayan hayatı, ruhuma işlemişti ve hapsedilmişti. Gurur olduğunu söylemiştim di mi size? Ne kadar diye tekrarlamıştınız sanırım.
Acaba sorsam beni kozasına hapseder miydi?
