Ben Bir Elmayım

Ben bir elmayım ağacın en tepesinde
Kimine göre kırmızıyım, kimine yeşil, kimine ise sarıyım
Kimine göre zehirliyim, kimine göre tatlı
Ya bir başlangıcım ben ya da bir son

Ben bir elmayım, sadece bir elma
Yinede kimine göre portakalım aslında
Kimine ise sadece bir nesne
Önemli olan benim ne olduğun değil
 Senin beni nasıl ve ne olarak gördüğündür.

Ve...

Ve tanrı aşkı yaratır...
Sunar insanoğluna karşılıksız bu zevki. Tek isteği aldığı nefesi daha güzel kılmak, ruhumuza anlam katmamız için. '0'nu gördüğünde ufak bir gülümse, gözlerinde ufak bir ışık için yarattı bunu ve sundu insanoğluna karşılıksız olarak bu hissi, her saniyesini hissederek yaşaması için.
Ve tanrı aşkı yarattı...
Belki de biliyordu ya aslında en güçlü duygu beraberinde çok büyük acılar getireceğini. Ne kadar büyük bir trajediydi oysa, yaratılmış en saf duyguya karşılık en büyük acılar. İster miydi böyle olsun acaba? 'Aşk' ın yaratılışında mı acı vardı acaba? Yoksa her şeyi mahveden biz insanlar mı yarattık bu acıyı?
Ve tanrı...
Üzgündü artık. Biz, yine biz mahvetmiştik en güzel duyguyu, en saf ruhu. Kirletmiştik. En başarılı olduğumuz anda ki gibi yapmıştık bunu.
Ve tanrı tekrar düşündü...