Sunar insanoğluna karşılıksız bu zevki. Tek isteği aldığı nefesi daha güzel kılmak, ruhumuza anlam katmamız için. '0'nu gördüğünde ufak bir gülümse, gözlerinde ufak bir ışık için yarattı bunu ve sundu insanoğluna karşılıksız olarak bu hissi, her saniyesini hissederek yaşaması için.
Ve tanrı aşkı yarattı...
Belki de biliyordu ya aslında en güçlü duygu beraberinde çok büyük acılar getireceğini. Ne kadar büyük bir trajediydi oysa, yaratılmış en saf duyguya karşılık en büyük acılar. İster miydi böyle olsun acaba? 'Aşk' ın yaratılışında mı acı vardı acaba? Yoksa her şeyi mahveden biz insanlar mı yarattık bu acıyı?
Ve tanrı...
Üzgündü artık. Biz, yine biz mahvetmiştik en güzel duyguyu, en saf ruhu. Kirletmiştik. En başarılı olduğumuz anda ki gibi yapmıştık bunu.
Ve tanrı tekrar düşündü...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder