Toplum Ve Önyargı

Toplum neydi gerçekte ve önyargıları nasıl oluşturmuştu?

'Toplum, insanı etkileyen gerçek ilişkiler bütünüdür. Belli bir toprak üzerinde yaşamak, ortak bir politik iradeye bağlı olmak ve kültür ortaklığının olması ile karakteristiktir. Birey kelimesinin zıttıdır.' demişti Vikipedi. Önyargı işte toplumu açıklayan bu 3 cümle içindeydi zaten.

Demişti ya Vikipedi toplumu açıklarken, çekmişti sınırları insalara, bir çerceve içine almıştı. İşte o zaman 'toplum' kendi kendine oluşturdu zaten önyargıyı. Ortak bir politik iradeye bağlı olan ve kültür ortaklığı içinde olan insanların dışında kalan o insanlar demişti toplum. İçinde bir iç daha yaratmıştı insan iradesinden bağımsız olarak. Farkında olmadan önyargı ile ayrıldı siyah ile beyaz birbirinden, dindar ile kafir!, sağ ile sol tam ortasından yırtılmış bir kağıt misali.

Önyargılar beraberinde farklı kavramlar getirdi. 'Başkalaştırma' duyuldu ağızlardan hemen arkasından 'mahalle baskısı' geldi. Durmadan ayırmak için insanları birbirinden kavramlar silsilesine döndü etraf. Kavramlarla sarılan insanlar farklı görmeye başlamıştı herkesi ve her şeyi. Aynıyı görmek istiyorlardı artık. Tahammül bitmişti farklıya. Artık önyargılar duygu değişimlerine neden oluyordu insanlarda. Yorumsuz olmakla başladı, büyüdü zamanla nefrete kadar evrildi. İnsan elinden çıkma bir kavram, insanların en kuvvetli silahına dönüştü.

Silah artık biçim almaya başladı insan elinde. Kullanmayı öğrenmişti. Takım elbise giyen efendiydi onlara göre, yine aynı kişilere göre kot t-short giyen serseri. Siyah giyene yapıştırdılar hemen 'satanisti', çok kısa etek gördüler mi sıfatlar hemen değişti. Küçük kafalara ait silahlardı bunlar, büyük kafalardan biri derdi ki 'Bizim çalışanlarımızın ne giydiği bizim için önemli değil, nasıl çalıştıkları önemlidir.'

Önyargılara batmamış o büyük kafalar hep bir şeyler başarmıştı zaten. Tarih hep bunu yazmıştı. İnsanlık içinden önyargı sonucunda dışlanmış, farklılaştırılmış kişiler aksine hep insanlık için çalışıp tarihe geçtiler.

Tekrar sormak istiyorum aslında gerçekte toplum neydi ve daha önemlisi önyargılar neden oluşturulmuştu?

Adı Olmayan Hikaye

Kadın:Vapurun kalkış sesi gibi gökyüzünü delici gideceğini hatırlatacak kadar acımasız.. Hoşça kal kelimesini kullanmak..

Adam:Daha acısı da istemeden hoşça kal demek.. Demek zorunda olduğun için..

Kadın:Demek zorunda olmak vapura senin yön vermen gibi

Adam:İşin özü zorunda olmak

Kadın:İşin özü dile dökmek

Adam:İşin özü dile dökememek.. Engeller... Sebepler..

Kadın:Dile dökülen kandıran cümleler, içe dökülen gerçek cümleler..

Adam:Yaralayanda o cümleler, tek tek çıktıkları yere dönen o cümleler..

Kadın:Çıkamayan, dönemeyen daha derine batan var birde..

Adam:Ufak göz yaşları birikirdi battığı yerde, acılara ithafen..

Kadın:Gözyaşlarını büyüttü acıtan hisler.. Akmadı içe damladı içersi yaşı topladı akıtmamak üzere..

Adam:Ve gün geldi, beklenen o gün. Tüm acıyı ya sahiplenecekti ya da dışa vuracaktı adam/kadın

Kadın:Sustu acıyı sahiplenemeyecek kadar attı dışarı, biriken yaşı yağmurdan sonraki toprak kokusuna yaşlarıyla ulaşabilmek için adamı biraz daha dinledi tekrar bıraktı yaşını..

Adam:Baktı gözlerine, yalvarırcasına, acıyı/acılarını dindirmek için..

Kadın:Oysa ki baktıkça acıyı çoğaltacaktı.

Adam:Görmedikce acı dinmeyecekti..

(Kadının peçeteyi katlama sesi yakılandı boşlukta adamın bakışları artık kadının ellerinde kıvrılan peçeteye baktı kendi gibi ufalanıyordu peçete aynı kadın gibi..

Ufalanan peçete gibiydi aslında o an hayatları..)

Kadın:Gözyaşına uzanacak temiz eller yoktu adamda onları kirletmek ona düşmedi layık değildi buna..

Adam:Eğer istenmiyorsa çekerdi elini adam.. Yoksa elleri hep hazırdı yaşları silmek için

Kadın:Hazır olan eller sadece dağılan peçeteleri toplayabildi, kadını toparlayabilcek kadar yükünü taşıyamayacaktı..

Adam:Kadındı buna karar veren.. Belki bencildi, belki korumacı

(Kadın ayağa kalktı yerden, tahta gıcırtıları böldü sesini duyamadı içinde fısıltılar çığlık oldu adam duymadı.. sadece giden ayaklara baktı tahtadan kalkan tozlar arasında uzaklamasını izledi..)

Adam:En zor hoşça kal buydu hayatında..

(Adam kadının arkasından bir plak koydu gramafona, seyyah hanımdan o gözler bana eskiden yabancı diyordu plak, kadının topuk seslerini duydu geri geliyordu tozlar içinde..)

Adam:Sanki ilk defa nefes alıyormuş gibi yandı ciğerleri, gerçekten geri mi dönüyordu..

Kadın:Sesler onun geri getiriyordu, ancak cigerlerinde nefes almaya yetecek kadar hava kalmamıştı..

Adam:Razıydı o an beraber bir bütün olarak ölmeye.. Adam razıydı son kez gözlerinin içine bakmaya

Kadın:Ölerek bitirmek istemiyordu hiçbir şeyi..

Adam:Beraber yaşamak iki kelimeye bakıyordu ağızlardan çıkmayan o iki kelimeye

Kadın:Kelimeler sınırlandırmamalıydı yaşanacakları ne iki kelime ne sayfalarca mektuplar.. Plağa doğru yürümeyi seçti kadın, orda dokunulmuş bir koku duyuyordu plak döndükçe etrafa yayılan bir koku bu o adam aitti..

Adam:Sınırlayan kelimeler değildi, başlamasını sağlayacak olan iki kelimeydi.. Seniyle başlayıp seviyorumla bitecek iki sinirli kelimeye bağlıydı o satırlarca, sayfalarca hayatlar

Kadın:Seviyorum demek kadın için basitti..

Adam:Adam için ise zor.. Önemliydi o 9 harfin birleşimi, önemliydi çünkü kadında sevmeliydi.

Kadın:Bunu sevmiyordu çünkü söylemeden yaşanan bir şeye daha çok inanıyordu odanın içindeki dokunduğu gramafon gibiydi onun için sevmek, eski ve köklü bir şeydi.

Adam:Sevmek asla kelimeden ibaret değildi zaten, sevmek o gramafondaki gibiydi, sevmek havadaki gibiydi.

(Ve kadın yoruldu koku basını döndürüyordu artık harcayacak kelimeleri o an yoktu, tahta kolları olan koltuğa bıraktı kendini yırtık perdeden cıkan dolunaya baktı, camın tozu yıldızları engelledi ama asıl olanı gördü artık orda uyuyabilirdi..

Yarını düşünmeden sadecen karanlığı bölen beyaz ısığa bakıyordu gözleri kamaştı ve derin nefes aldığında uyumuştu artık..

Adam sadece izledi dokunmaya üstünü örtmeye korkuyordu bir mum yaktı bitemk üzere olan tabağa tutunmuş olan eriyen mumun arkasında kadını izledi..)

Kadın Ve Adam

Kadın:Fransızca bir şarkı gibiydi her şey, uzaktan kulağa hoş gelen.

Adam:Tatlı ama anlamsız

Kadın:Konuşması zor ama gırtlaktan en derinde gelen hisler gibiydi

Adam:Belkide daha derindi indiği yer. Belki tam kalbin ortasında çıkmaydı her ses, her kelime..

Kadın:sesler ugultular halinde yayılmıstı artık derine indikte uzaklasıyordu benlikler

Adam:Kelimeler savruluyordu etrafta nereye, kime gideceğini bilmeden

Kadın:Kime gidecegi belli olan her kelime çıkmadan geri dönüyordu zihne

Adam:Belkide korkuyordu, ürküyordu söylemekten. Güçlüydü kelimeler. Her zaman ve her şeyden güçlülerdi

Kadın:Ürken bendim aynı Fransızca parçayı söylemeyen bir kadın gibi anlamları bilmeden anladığını sanan, hisseden

Adam:Hep bundan gecikirdi hayat, birlikte yaşanacak hayatlar

Kadın:Birlikte yasanacak bir hayat yoktur belkide

Adam:Belkide hiç yaşamamıştık gerçekten..

Kadın:Belki yaşanan bir hayat zaten yoktu.Sadece nefes alıyorduk.Nefes almak yaşamanınn tek kanıtı değildi belkide.

Adam:Her seye rağmen nefes almak gerekir belkide, hatta belki birlikte yaşanmayacak hayatlar için tek başına nefes almak gerekir bazem

Kadın:Birlikte yaşanamayacak hayatlar nefes alacak kadar değerli midir ?

Adam:Bazen karşı taraf için fedakarlık değil midir o değer? Klişedir ama o mutlu olsun değil midir sebep?

Sebepler hep mutlu olmak için yaratılmıştı ve artık bitmişti konuşma…