'Seviyorum'

Gözlerini açtığında ise farketti bir hayali yaşadığını çocuk. Belki sadece saniyelere sığan hayalleri, gerçeklerle karıştırdığını. Koskoca dünyada, ufakcık bir odada olduğunu belki geç anladı. Hayalleri birer birer silinirken geriye kalanları gördükçe. Oysaki dakikalardır karşısında onun olduğundan emindi, o gözlerden emindi. Hayal, kağıt gibi ansızın ortadan ikiye yarılmadan önce. Emindi. Ordaydı. Hayalmiş. Şimdi gerçek. Gerçek olansa hala hissettikleriydi. Hayaline ve gerçekliğine karşı.

Gözlerini açtığı an zaman anlamını yirtirmişdi. Hayat tekrar tik-taklar arasında sıkışıp kaldı. Artık bakışları ona değil, sonsuzluğa takılıyordu. Boşluğa. Önünde duran koskoca 'onsuz'luğa. Boğazına düğümlenen kelimeleri çözmeye çalışıyordu. Ait olmadığı hayale dönüp son kez

'seviyorum'

Dedi..