Gitmek, sadece gitmek. Dönüp tekrar arkana bakmadan. İçinde en ufak bir soru işareti bırakmadan gitmek. Yapılması gereken işte tam bu. Kaybettiklerinin anısına gitmek. Belki bir yerde buluşmak düşüncesiyle, gitmek.
Kaybettiklerinin yerini dolduramıyorsa varolanlar işte bu yüzden gitmek, tekrar tekrar düşünmeden gitmek. Tek sığınağın olduysa vücudun onu bile bırakıp gitmek. Kaybedilenlerin geri dönmediği ve tekrar yeni kaybedilecek bir şeyin olmayacağı bir yere.
Gitmek, sadece gitmek. Geride her şeyi bırakıp gitmek. Düşünceleri, anıları, dostları... Hüzünleri, mutlulukları... Hatta ilklerini, sonlarını... Nerdeyse kendini bırakıp gitmek. Kendini kendinle bırakıp. Gitmek gerekirken durmanın manasız olduğu işte o anda gitmek. Dönüp tekrar arkana bakmadan gitmek.
Bu yorum bir blog yöneticisi tarafından silindi.
YanıtlaSil