Ah yine mi yağmur dışarıda.. Desene yine hüzünlü, buruk ve nedense mutlu bir gün daha. Tüm bu damlalar benim için var aslında. Çünkü yağacak başka kimseleri yok. Benim de onlardan başka. Ne kadarda hüzünlü bir mutluluk değil mi?
Sokağa her adım attığımda yağan yağmurla beraber, onlarca, yüzlerce, binlerce yüzün arasında kaybolup gidiyorum. Su mazgallarında yolumu buluyorum. Ve kayboluyorum her seferinde umarsızca. Çünkü gidecek ne bir yerim ne de kimsem var. Düşen milyarlarca su damlası gibi birlikte ama kimseye dokunamadan yapayalnız yaşıyorum hayatımı. Hep dilimin ucunda aynı şarkı, 'I’m singin’ and dancin’ in the rain. Just singin’, singin’ in the rain.' Sinatra hep mutlu söylerdi bu şarkıyı. En mutsuz anımda en büyük gülümsememle söylüyorum şarkıyı.
Her gece rüyamda gördüğüm sahne hep aynı, yağmur var, ben varım ve sen varsın. Ama bu yağmurla gelen rüyadan her uyandığımda ne sen varsın ne de gerçekte ben. Aslolan şey sadece yağmurun kendisi. Tıpkı kaybolup giden geçmiş gibi. Gelecek ne kadar yalansa geçmiş de bir o kadar hakikat. Sen, ben ve yağmur gibi.
Gerçeklik ve kaybolmuşluğun ortasında yeniden gelen günün sonunda yinede dilek hakkımı yağmurun yağmasından yana kullanıyorum..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder