Çıkış Kapısı

Sevmek bile zor artık. Kaybetmenin karşısında, herkesin bir yerden sonra gideceğini bildiğin halde,  hiçkimsenin bu lanet dünyaya kazık çakmadığını bile bile, sevmek her şeyden zor. Gözünü açtığında orda kimse olmadığını gördüğünde, hissedeceğin şey sadece ağız dolusu küfür eşliğinde bir acı çünkü. Sevmek bu yüzden zor işte. Bu boktan dünyandan biri gidince herkesin bir gün elbet gideceğini öğrenmen.

Her şeye rağmen hayatının temellerini oluşturan insanlardan kopartamıyorsun kendini. Kızıyorsun kendine. Bok kafalı onlarda gidecek bir gün ve daha çok üzüleceksin. Olmuyor işte. En azından gidene kadar sırtına yaslanayım diyorsun. Ama karar alıyorsun 'yeni biri mi' 'ASLA'. Çünkü yer yok. Yer yok çünkü gittiğinde boşluğunu dolduracak biri olmacayak. Bir gün gelirde biri giderse anlıyorsun o boşluğun değerini. Ufak vedalar bile ağır geliyorken, şehrine, ailene, arkadaşlarına, mahalle bakkalına. Denize. Arkadaşlarınla oturup içtiğin 'anfi'ye. Çardaktaki kediye. Eski sevgiliye. Yeni sevgiliye. Düşmana. Tekrar geldiğinde orda olacaklardan bile ayrılmanın zor olduğunu öğrendiğinde, o boşluğu tattığında.. İşte o boşluğu tattığında insan. Siktir et yeni birilerini diyor. Siktir et yine üzüleceksin. ÇÜNKÜ BU BOKTAN HAYATINDAN ÇIKIP GİDECEK.

Sevmek nefes almaktan bile zor geliyor artık. Hayatının çıkış kapısı bir kere açıldımı sevmek her şeyden zor geliyor tekrardan. Birini sevmek, bir şeyi sevmek, sevmeyi sevmek...