Ufak Bir Hikaye

Kapat gözlerinide sana bir hikaye anlatayım. Hayal dünyanıda açmayı unutma sakın.

Çok eskiden hemde çok eskiden bir duygu varmış. İnsanların ruhlarına kadar işleyen, nefeslerini kesecek kadar güçlü bir duygu. Eskiden diyorum çünkü artık insanlar o duygudan korkar olmuş. Çok eski olmasının sebebi o, bahaneler üretilmiş üzerine. İşte o korkulan duygu o kadar kuvvetli çıktı ki zamanı geldi insanlar o duygu için canını verdiler şimdiki korkakların aksine. Ne kadar tuhaf dimi. Hah. Zamanında insanların gözlerinin içinin gülmesini sağlayan o duygu korkulur olmuş zamanla. Suç onlarda da değil aslında, insanoğlu bu ürkek yaratık. Ezilmekten korkuyor, kaldıramamaktan. Haklılarda aslında gerçekten yaşayamadıktan sonra korkmak en kolay çözüm değil mi? Çok ama çok eskiden bir duygu varmış. İnsanlar karşılıksız beslemişler içlerinde bunu. Sadece bu duyguyu kaybetmemek için efsane bile olmuşlar. Bu duygu için savaşlar çıkmış, insanlar öldürülmüş. Aslında bakıyorumda şimdikilerin korkması doğal, ölemez çünkü. En azından bazıları tabi. Çok eskiden bir duygu varmış, sabah uyanma, akşam uyuyamama sebebi olmuş, kalbinin anlamlı atmasını sağlamış insanların. Çok eskidenmiş bu duygu artık herkes tarafından yaşanılamaz olmuş.

Sana bir hikaye anlatmak istiyorum. Tut ellerimi sadece ve gözlerime bak. Ama bu sefer derinlere bak. Bu hikaye derinlerde bir yerlerde hala gerçekmiş çünkü.