Günaydın ve iyi geceler hayat...

 Günaydın hayat,
İlk nefes alışımızın altındaki gerçekleri hiç düşündünüz mü acaba? İlk çektiğimiz acıyı, ilk göz yaşımızı ve ilk 'O'na sarılışımızı... Hayatın bize o an öğretmek istediği o kadar çok şey var ki aslında. İlk aldığımız o nefes hayatımızın sonuna kadar alacağımız nefeslerin ilki, en acılısı tıpkı vereceğimiz son nefesimiz gibi. Her aldığımız nefesin, bizi son nefesimize yaklaştırması. Ve ilk çektiğimiz acı. Sonucunda hayata karşı döktüğümüz ilk göz yaşı. Ruhumuza işlenen ilk keder. 'Günaydın ve iyi geceler hayat' arasındaki o ince çizgide bizi hep zorlayacak, gözümüzü açıp sonsuza tekrar kapatana kadar. Yıkılmamızı bekleyecek aslında sürekli arkamızdan. Düş diye bekleyecek. Her bir gözyaşı zaferi olacak, her bir gülücük kaybı. Her tokezleme bir diğerini kolaylaştıracak, silkelenik kalkabilmek ise tekrarlanmaması için bir sebep olacak hayat karşısında. Hafifletmek gerekecek yaşanan acıyı, güçlendirmemek için hayatı. O öğretmişti aslında 'Günaydın hayat' dediğimizde bunu. Dışarıya vurmak, gerekirse söküp atmak içinden her bir kara lekeyi. Ne kadar geç olursa, ne kadar büyürse içimizde sinsi sinsi; o kadar çabuk gelir zaferin çığlıkları. Geliştirmeliyiz duygularımız, güçlendirmeliyiz kendimizi. Kaybetmemek için... Düşmemek için... İyi geceler hayat...



Her gün bir başka dünyaya
Her gün bir başka güne
Uyanıyorum sensiz ve güçsüz.

Açıyorum gözümü, görmek,
Duymak, hissetmek istiyorum
Ama yapamıyorum
Biraz korku biraz ürkeklik içimde

Seni arıyorum
Sadece hissetmek, dokunmak,
Konuşmak ve sarılmak istiyorum

Seni dinliyorum duvarların içinde
Evin her köşesinde...
Biliyorum ordasın ama hissedemiyorum.
Korkuyorum...

Seni arıyorum,
Sadece son bir kez sarılmak,
Hissetmek,
Nefesini, elini, ruhunu...

Yaşadıklarımın bir son mu gösteriyor bana
Gitmek bir son mu
Yoksa
Gerçekten sevdiklerimiz hiç gitmez mi?

İyi geceler hayat...